arnika górska
łac. Arnica montana
Ciekawostki: O leczniczym zastosowaniu tej rośliny pisała żyjąca na przełomie XI i XII wieku Hildegarda z Bingen. Stosowana zewnętrzne dla zmniejszania obrzęków na skórę nieuszkodzoną oraz wewnętrznie jako lek ściągający. Ma silnie działanie drażniące. Należy do „ziół ułatwiających gojenie”. Wyciąg z arniki jest stosowany do produkcji niektórych kremów, płynów, maseczek i parówek do twarzy oraz jako dodatek do płynów do kąpieli, wzmacniając pękające naczyńka krwionośne, zmniejszając cellulit i łagodząc dermatozy. Jednak przedawkowanie w stosowaniu wewnętrznym może doprowadzić do śmierci, a w zewnętrznym – do ostrych podrażnień skóry.
Siedlisko: łąki i hale, traworośla w kotłach polodowcowych
Okres kwitnienia: VI-VIII
Gatunek objęty ochroną ścisłą
babka lancetowata
łac. Plantago lanceolata
Ciekawostki: Znana była już w starożytności jako lek o wszechstronnym zastosowaniu. Liśćmi babki, czasami przeżutymi lub roztartymi, okładano miejsca ukąszeń przez częste w górach żmije, kleszcze i owady. Dodawano ich też do zupy, aby zapobiegać jej kiśnięciu. Babka służyła również jako antidotum na miłosne czary.
Dawniej zbierano liście – suszono lub wyciskano z rośliny sok (w pełni kwitnienia, tj. w lipcu, sierpniu), który wymieszany z miodem lub winem łagodził ból przy dnie moczanowej, czyli podagrze.
Siedlisko: łąki, pastwiska, polany
Okres kwitnienia: IV-IX